La prucissioni ti l’Adduluràta
Lu lagnu ti la tromba ntra lla notti
squarta lu silenziu comu bbotti,
bbotti sparati si’a lla sicurduna
cu nnu cielu spugghiatu ti la luna.
Nna prucissioni chiena ti crištiani,
misi a lluttu, candeli ntra lli mani,
mentri lu tamburru, a ttueccu lientu,
segna lu passu t’ombri ntra llu ientu.
Sontu crištiani, štraziati ti tulori
e curu suenu trapana ntra llu cori,
scazzaca la piaca ti nna nfama morti,
puru ca Crištu nni canuscia la sorti.
L’Addulurata, cu llu mantu neru,
pi quedda morti ca no è mmišteru,
cerca pi lli štrati lu figghiu tant’amatu,
ca l’omu ngratu nci l’era marturiatu.
Cripata ti tulori lu circava,
senza cunfortu, nišciunu l’aiutava.
Sobbr’a nna croci l’acchiau ca šta mmuria
e ffeci a ttiempu cu ssenti ccè ddicia.
Lu mundu cu pruteggi l’affitau,
calau la capu e ssubbutu spirau.
