Un vecchio proverbio.
Šta ggira nnu litrattu,
ti prieviti ‘ncazzati.
Nanzi a lloru fuci unu,
ca serai l‘è pprovocati!!
Cu ssacciu cce nc’è fattu,
agghiu sciutu ddummandandu.
E mm’è rispueštu unu,
ca ti risa scia cripandu.
È ddittu: No llu sai?
Ca nci fotti lu mištieri!?
Šta ffalliscunu li chiesi,
e ssi fannu assai pinzieri!?
Lu tipu è ppropria štranu,
si pprisenta a ttutti vandi.
Si penza ca eti Crištu,
e ssi senti troppu crandi.
Nci fotti li devoti,
nci fotti li clienti.
E a cquiddi mari prieviti,
no nci rešta propria nienti.
Vattescia cce nci ccappa,
e ddai bbinidizziuni.
Nci mmezza la “dottrina”
alli crandi e alli vagnuni!
Miraculi prummetti,
e ggià nn’è ffattu unu.
Ca quasi nnu paisi,
nci vai cretu all‘attantunu.
Paroli nni sparpagghia,
e lli usa puru bbueni.
E štrolaca ca a Misciagni,
nc’è llivati li cateni!!
Nn’è ffatta nn‘opra d‘arti,
nnu Paratisu n’terra.
A ddo si mangia e bballa,
quandu prima era nna uerra.
Mô, volunu llu zziccunu.
Ci sa cu lla furnesci.
Ca troppi nci šta creunu,
…ca murtiplaca pani e ppesci…
Luigi Tamburrini