E si nni vai ottobri, sulu e sularriàtu
e rriva lu scuròri, li nègghi e lli cupèrti;
nuvembri mutu e trištu, suffràggiu pi lli muerti,
lu dui ti štu mesi no veni mai šcirràtu.
Llucèsci ntra nna paci, cu ll’ànama sincera,
to’ lacrimi pirduti trattènunu lu cori
e l’àrria cita e ferma ccumpagna quiddi ori,
lu giurnu, poi, si perdi, scurèsci quedda sera.
Quidd’ànimi ndi chiàmunu e vòlunu cu sciamu,
ndi nvìtunu cuntienti pi quedda ricurrenza
nci vannu a nsuènnu puru a ciùnca mai li penza
e cu lli Santi prèunu cu no lli jaštimàmu.
Lu campusantu sia ca càngia ti culòri
e di vagnùni e grandi s’ènchji chianu, chianu
l’ànumu rrimòdda, ddiventa cchiù umanu,
si càraca ti paci, ti feti e di calori.
Ognunu li bonànimi fucèndu si va trova
e lli nturnèscia tutti ti fiuri e di lampìni,
to’ Recumatèrni tici, poi, a lla fini
ma lu tulòri amaru intra sempri cova.
Lu cimiteru sembra ch’eti nnu paisi
e quiddi tombi sia ca sontu casi,
lòculu, annìcchi e làpiti… ddò trasi,
puru dda intra lussu ntra lla crisi.
Lu passu umanu camina lientu, lientu,
li uècchi štràppunu a nna làpata nna data
ti nna piccìnna bedda, morta ‘mpena nata,
to’ musi štrinti, štrinti pròvunu sgumièntu.
Ncunùnu riti e scherza, vai cu llu cumpagnu,
no ndi rindìmu contu ti ccet’è cca simu
e no pinzamu mancu, ca ci dda’ trasìmu,
amu spicciàtu tuttu! E’ chiusu lu tampàgnu!
Si perdi tutti cosi e puru ogni forza,
lu tèbbuli ti cošti a llu cchiù forti,
si preca puru lu riccu cu lla morti
e spìccia finarmènti quedda corza!
Nui vivi štamu bueni e no batàmu,
ndi piaci cu facìmu sempri uèrra!
Ma tantu, prima o poi… sottatèrra,
o brutti o bueni, tutti ndi ccuntràmu!
Angelo Deleo
