È ssciuta veramenti ‘satta, ‘satta.
Mma cu ndi canuscimu,
armenu nci l’amu fatta.
Setti, uett’anni,
ti ggentilezza e ccurtisia.
Ca ti uštavi cu ppiaceri,
sobbra a ncunnu scrittu mia.
Ncerti voti mi vantavi,
mi “nchianavi” alla puisia.
Iu inveci, ca mi sacciu,
mi firmava…alla nuštalgia.
Comu é štatu e non é štatu,
ti sicuru era simpatia.
Cientu voti mi l’ha’ tittu:
Quandu passi ti casa mia!??
E iu, certu! Vulia ppassu!
Mma lu tiempu ti nn’emigratu.
Quandu torna pi nnu mesottu,
eti sempri rrisimatu.
Però auannu, ntra ggennaiu,
m’agghiu tittu: o moni o mai!!
E nna sera ti bbellu a bbuenu.
alla porta tua, tuzzai.
Lu cafei. Nnu paru t’ori.
Tu e mmarituta, bbelli ccrištiani!!
Nna rriutata…Misciagni noštra,
nnu rricuerdu ca mi rumani.
Fatti, famigli…la Porta Picciula,
CAROLI…e lla gioielleria.
Li nicozzi ti quiddi tiempi,
li “ttre rriuni”…e cce ssuvvinia!
Cara Angela, cce mmi dispiaci.
Gnura nutizzia, no lla spittava.
Ca rumanemmu, l’eštati ca veni,
puru mugghierama ti pprisintava.
Li condoglianzi, a cci ti chiangi.
Mma nnu “tuciori” mi reÅ¡ta a mmei.
Nnu paru t’ori…pi nn’amicizzia,
nata all’ardori…ti nnu cafei…