La Matonna ti lu Carmunu, si sapi,
ti tanti uai nd’è ssempri, iavitati.
Sieculi hannu passati, pari ieri,
ti quandu ndi sarvau ti fatti seri.
Lu populu, nginucchiatu, la priau
e ddi la Chiesa ‘n Prucissioni la purtau
a lla chiazza, ddà li chiai nci cunsignara,
lu populu ti Misciagni nci affitara.
La Prutittrici noštra ddivintau,
ti tannu, mai nišciunu si šcurdau
cu pporta lu ppiccinnu, appena natu,
a llu Carmunu, cu vveni cunsacratu
a lla Matonna, Vergini Maria,
cu llu ccumpagna pi lla giušta via.
Nci nfìlunu, ti sobbra, l’Abbitinu
ti la Matonna nsiem’a llu Mmamminu.
Lu mišciagnesi, sempri, l’è priata,
quarche iaštema, mancu, è sparagnata.
Ci, pi ffatia, Mišciagni, po’, è llassatu,
ccè turnàva, ti lu Carmunu è ppassatu.
Ogni annu, cu ttanta divuzioni,
si porta la Matonna ‘n Prucissioni.
Cret’a lla bbanda viti, mpirnacchiati,
tanti mašculi e ffemmini mmutati,
e ppi rispitta’ l’antichi, vecchi usanzi,
Sinducu e Giunta, ntuštati, vannu nanzi.
Ma la fešta no è ssulu tradizioni,
puru ca la feti šta scarcešcia, moni.
Sav’a ffa’. Ma šta’ sempri ci si lagna,
pi llu vizziu ca sempri lu ccumpagna,
a štrulicari contr’a llu Cumitatu
pi lla bbanda o pi lli fuechi ch’è šcapatu.
E a rrušciri so’, propria, li crištiani
ca nienti tannu e šcondunu li mani.
“La Matonna sapi”, si ticia nna vota,
ma no ssi mentunu, mai, la manu ‘n pota.
Ci vue’ la fešta, nna cosa l’ha mmullari,
e ccomu èti t’ha ppuru ccuntintari.
Lu Cumitatu no ssàv’a ssentri tiri:
“Ca la mangiata pi vvu’, sempr’av’assiri”.
Puvirieddi! Fatiati e mmazziati,
ti ci bbata a chiacchiri e a lli mmangiati.
Mi rricordu Ton Danieli, a ffini fešta:
“Ti štu rrivuetu, sapiti ccè ndi rešta?
Ci no ccangiàmu nui, reštunu taieddi,
e štrati chini ti šcorsi ti nuceddi”.