Cuntàumu li ggiurni e nno vitiumu l’ora
pi ffari lu prisepiu e ppi ccanta’ la gloria
a llu Mammìnu, ca ogn’annu nci našcia,
la notti ti Natali ntra quedda casa mia.
Ccugghìumu cartuni, erva, bricciulìna,
faciumu paisaggi comu la Paliština:
štratuni nturtigghiati, muntagni, casiggiati,
pupi ti creta a ssuli, a gruppi, sparpagghiati;
iaddìni nanti casa, pecuri a ppasculari,
uemmini ca fatiaunu, femmini a llavari.
Li luci trimulaunu, l’acqua ca curria,
brillaunu li štelli e llu cielu ca splindia.
La štoria ripitìumu ti quedda notti santa,
nna štella lluminava la štrata ch’era tanta
pi sciri a lla capanna, ddò nnu Mamminieddu,
scarfatu cu llu fiatu e ccu nnu sciupparieddu,
comu Prufeti e Angili erunu nnunciatu,
našcia cu nni rrivota štu mundu malandatu.
Tanti cantàunu gloria a Ddiu ch’era šcindutu,
cu libbara e ccu ssarva štu mundu ormai pirdutu.
Non era nnu ssurdatu, armi no nni purtava,
la paci priticava, cu amori nni mbrazzava.
Miraculi nn’è fatti, pi ll’urtimi è vvinutu,
li pieti nn’è llavatu e a ttutti nn’è ssirvutu.
Ma nui, pi lli piccati, an croci l’amu misu,
Iddu, spirandu tissi: “Vi spettu ‘n Paratisu”.
Cchiù ti tomil’anni, ormai, hannu passati,
li uemmini šti cosi si l’hannu già šcirrati.
Si bbata sulu a cchiacchiri e a šcintrusamienti,
ti cuddu ca nn’ è ddittu no ndi nn’importa nienti.
Ma, taminni nna rispošta:“Ccè fešta è llu Natali?
Pi Crištu ca rinašci o pi nnui e ppi lli rricali”?