
Emanuele Castrignanò
Si spittava cu priesciu San Mmartinu,
no ssi vitia l’ora pi ccuminza’ lu vinu,
lu capasoni vinia scupirchiatu,
e ll’urzulu, cu ggarbu, scia calatu.
Lu tiravi cu gioia, l’ardori si spandia,
lu vinu c’assia, paria ca šta bbullìa.
Limputu e bbriusu, ti vulia ncarezza
ca mancu si sintia la puzza ti la fezza.
Pi ccapiri bbuenu ci era mmaturatu,
baštava nnu surzu, ca ieri già ssaggiatu.
Ti tannu, lu fiascu štava sempri chinu,
sobbr’a lla ciminea o sobbr’a llu trainu,
cu quedda sparacina, ti friscu sištimata,
ca, pronta, spittava, pi essiri surchiata.
Spirienza nci vulia, pi ccomu ti mmusavi,
ci no, ti vavisciavi e ttuttu ti llarciavi.
Li musi bbelli štrinti, sobbra, li ppuggiavi,
comu quandu la nnamurata ti vasavi,
o comu lu trumbittieri, a llu štrumentu,
sona, sulenni, nanz’a llu monumentu.
Pirnacchi a šcattarizzu, senza fa’ štrapazzi,
ngarbati si nn’assiunu, sott’a lli muštazzi.
Ddirrutti sištimati, ti ‘n mocca, comu trueni,
li ntrami trimulaunu, nc’era cu tti mantieni.
Paria ca si štrazzava lu cori e llu ntištinu,
pi ccuddu ddirramotu, ca šta ffacia lu vinu.
Lu cuerpu lliggirìvi e, ssenza malicrianza,
ti fori si nn’assia l’aria ti ntra lla panza.
Simbrava nnu miràculu, pi ccomu ti sintìvi,
cuddu ca štrafucàvi, ‘gni n’ cosa ddicirivi.
E, avìunu rascioni sia mietici e spizziali:
Ddirrutti e sparacina, no ffannu filu mali !